Χωρίς Παρεξήγηση Vol 1.

ΧΩΡΙΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ vol.1

Created by Manos Pd.

Created by Manos Pd.

Μέσα στον ωκεανό της αυθεντικότητας, της ειλικρίνειας και του άκρατου ταλέντου, εκατοντάδες Έλληνες ραπ αστέρες συλλαμβάνονται, εκκολάπτονται και γεννιούνται κάθε λεπτό της ώρας που μιλάμε. Μεγαλωμένοι όλοι σε κακουχίες και έχοντας περάσει όλοι δύσκολα χρόνια, όλοι κάποτε την πίνανε, άλλοι την πασάρανε, άλλοι την δίνανε και άμα ήταν τυχεροί και τους μάζευε και κάνας μπάτσος γινόντουσαν και οσιομάρτυρες. Ο πρώτος τόμος γέννησε τον αιώνιο τρόμο και πλέον χιλιάδες συντοπίτες κάτω από 18 προσκυνάνε τα ραπ είδωλα και θέλουν και αυτοί να τους φερθεί η ζωή άδικα και βάναυσα, να μαραζώσουν σε καμιά πλατεία με ένα ζαρωμένο αποτσίγαρο και να ξεπροβάλλουν και αυτοί με φόρμα δανεική μέσα από τις στάχτες τους σε κάποιο Gagarin χωρίς ρεύμα. Θα κάνουν τη μπάζα τους, θα τους ξεχάσει η εμποροπανήγυρις της hip hop σκηνής αλλά μέχρι τότε θα έχουν προλάβει να ταυτιστεί μαζί τους κόσμος και ντουνιάς μέσα στην κρίση και στην καλύτερη θα ανοίξουν καμιά αποτυχημένη καφετέρια να πίνουν μπάφο παρέα με τα ανίψια και τα μελλοντικά παιδιά τους.

Από το 1997 έχω δει άπειρες τάσεις στο Ελληνικό hip hop, κόπιες με μαθηματική ακρίβεια 5-10 χρόνια πίσω παρόμοιων τάσεων προερχόμενων από τη γενέτειρα του είδους Αμερική. Τη δεδομένη στιγμή υπάρχουν δύο συγκεκριμένες κατευθύνσεις: Η πρώτη τάση αποτελείται από τους μέτα low bappers σε ένα κράμα με μέτα ΖΝηδες οι οποίοι χαρακτηρίζονται από αστείρευτη αυθεντικότητα. Όλοι λένε την αλήθεια τους, λεπτομέρειες από τη μίζερη τους ζήση, ότι κάποτε ήταν χρήστες αλλά τώρα απλά άχρηστοι και το ενδιαφέρον είναι ότι παρόλο που είναι αυθεντικοί η αλήθεια του καθενός ακούγεται πάντα ίδια κόπια του προηγούμενου. Με ένα μαγικό όμως τρόπο το κοινό που είναι έτσι και αλλιώς κοινό αλλιώς δε θα ήταν κοινό ταυτίζεται και όσο πιο ίδιος είσαι σε ακολουθεί. Η δεύτερη τάση είναι αυτοί που όπως μου είπε και ένας παλιόφιλος “γιατί να ακούω όλους τους άλλους τους μίζερους θα ακούσω για πουτάνες όπλα και ναρκωτικά να γελάσω και λιγάκι και να αισθανθώ ότι το ζω παρέα στα ηχεία του αμαξιού του γείτονα”. Οι trappers το ζουν, το φυσάνε, νοικιάζοντας αμάξια στα κλιπ, ρουφώντας τόνους από αλεύρι, φορώντας accessorize με δανεικά καλάσνικοφ από είδη κυνηγιού με χορηγούς εταιρείες αφεψημάτων οι οποίες πιστεύουν ότι έτσι θα προσεγγίσουν τη νεολαία και το αστείο είναι ότι πάντα την προσεγγίζουν. Ένας διαφημιστής μου είχε πει “μην το κουράζεις με το στίχο, δεν θα καταλάβουν φαντάσου τον ακροατή ως παιδάκι Γυμνασίου μέσα στην καύλα της εφηβείας, γράφε για αγοράκια μάγκες και για κοριτσάκια που στεναχωριούνται για το χαμένο τους έρωτα σε κάποιο instagram”.

Έτσι ως αρειμάνιος γέροντας θα προβώ σε μια πρόβλεψη. Όλη η γενιά των ακροατών των σημερινών τροβαδούρων του ραπ, με την ενηλικίωση τους θα απορροφηθούν μουσικά είτε από το σκυλολόι των σκυλάδικων τα οποία ακολουθούν τις ίδιες ακριβώς συνταγές είτε από το αντίστοιχο των έντεχνων που αγκαλιάζει τους εκάστοτε υπαλλήλους μαραθωνοδρόμους και τους ταυτίζει με την δημιουργική μιζέρια τους. Η απορρόφηση αυτή θα συμβεί λόγω μιας πληθώρας αιτιών. Τα μουσικά αυτά Ελληνικά μορφώματα, έχουν υποδομές, μαγαζιά που στηρίζουν τους αστέρες τους, μουσικούς που μασάνε σίδερα και δεν παίζουν στράκα στρούκες όπως οι hip hop παραγωγοί και το σημαντικότερο κοινό που πίνει σαν νεροφίδες και δεν κουβαλάει ρετσίνα κουτάκι, που έμαθε τον κόσμο να πίνει μπύρα. Μην την πιείτε λουστείτε μέσα στα μαγαζιά.

Συμπερασματικά το Ελληνικό Hip Hop δεν περνάει χρυσή εποχή, απλά περνάει την τελευταία του στροφή πριν το στόμα του λύκου πριν καταποθεί και αυτό ως κάποιο vintage αμνοερίφιο. Οπότε πιείτε την όσο προλαβαίνετε, καταστρέψετε το μέλλον των πιτσιρικάδων γιατί ποιος ο λόγος να σπουδάζεις αφού δεν θα βρεις δουλεία –λες και σπουδάζεις για να βρεις δουλειά- και φυσικά και τα αυτιά μας ως ρημάδια χιπ χοπ χιπστέρια που συνουσιάζονται με την εύρυθμη λειτουργία των ακουστικών μας οργάνων.

Μπρρρρρρρρρρρατ λοιπόν κλε κλε κλε, και φυσικά γιο γιο γιο και να γυρνάει, νι να ναϊ όπα νι να ναϊ ναϊ.

Πάντα χωρίς παρεξήγηση και σεβασμό στην ελευθερία του λόγου αλλά και του παραλόγου.

Σέξπυρ 2019.