Μερικές σκόρπιες σκέψεις πάνω στο Gold School Podcast #24 - Γράφει ο Κώστας Σαββόπουλος

 

Είχε αρκετό καιρό να βγει κάτι σε μια εκπομπή στα mainstream Internets που ακουγόντουσαν κάποιες σοβαρές τοποθετήσεις, ασχέτως αν κανείς διαφωνεί με αυτές, όπου η συζήτηση θα σε έκανε να σκεφτείς και να προβληματιστείς μέχρι ενός σημείου.

Ο λόγος για την τελευταία εκπομπή του Gold School με καλεσμένο τον Tiny Jackal, μια εκπομπή που τέλος πάντων, με όλα τα αρνητικά και τα θετικά της, σίγουρα δεν μπαίνει σε μια διαδικασία να εξετάσει βαθύτερες κοινωνικές και πολιτικές προβληματικές σε αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε χιπ χοπ κουλτούρα ή ραπ μουσική.

 
03142.jpg
 

Με έναν -σχετικά- προβοκατόρικο τίτλο, γιατί κατά βάση ο τίτλος ήταν που μου κέντρισε το ενδιαφέρον, μπήκα στη διαδικασία να δω ολόκληρη την εκπομπή.Εντάξει, είναι λίγο γνωστή η τακτική του clickbait ούτως ή άλλως, έτσι λειτουργεί το μάρκετινγκ, δεν υπάρχει πρόβλημα με αυτό.Ωστόσο η αλήθεια είναι πως το μεγαλύτερο μέρος του επεισοδίου, δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με αυτό που πλασαρίστηκε στον τίτλο, αλλά γύρισε στα γνωστά μονοπάτια του τραπ vs ραπ, πόσα ψέμματα λένε οι τραπερς, πως δεν έχουν κοινωνικό στίχο ή τουλάχιστον κοινωνικούς προβληματισμούς που να αποτυπώνονται στους στίχους, στον σεξισμό και την νοοτροπία που χτίζει η τραπ στους νέους ακροατές και γενικώς σε αρκετά πράγματα που έχουμε ακούσει αρκετές φορές.

Ο Tiny φάνηκε ότι είναι αρκετά συγκροτημένος άνθρωπος που πραγματικά έχει μελετήσει και έχει ασχοληθεί με τη χιπ χοπ κουλτούρα, όχι μόνο ως δημιουργός αλλά κυρίως ως φαν, ως ακροατής και φίλος της κουλτούρας.Θα πω μάλιστα πως για πολύ καιρό είχα να ακούσω έναν Έλληνα ραπερ να παίρνει δημόσια βήμα και να εκφράζεται τόσο ανοιχτά για τους φασίστες, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, τον καθημερινό σεξισμό και το πως αυτά τα ζητήματα αντικατοπτρίζονται (ή όχι) στην ραπ μουσική. Μικρή σημείωση εδώ, πως οι υπόλοιποι του πάνελ φάνηκαν τουλάχιστον λίγοι για να συνεχίσουν αυτή τη συζήτηση που θα μπορούσε να είχε πάει πολύ πιο μακριά εάν υπήρχε η κατάλληλη διάδραση, γιατί πραγματικά η συζήτηση για τις κοινωνικές ρίζες και την κοινωνική βάση του χιπ χοπ είναι κάτι που δεν γίνεται τόσο συχνά όσο θα έπρεπε.

 
111111111123456798975646465411.jpg
 

Τώρα στα κυρίως. Η κριτική του Tiny Jackal σε πολλά σημεία του ελληνικού χιπ χοπ είναι αρκετά σωστή και μακάρι να την συμμερίζονταν περισσότεροι άνθρωποι και να έγραφαν περισσότεροι ράπερς για τους προβληματισμούς τους, ώστε να εντυπώνονταν στη συνείδηση του κόσμου που τα ακούνε, γιατί πράγματι, τα γραπτά μένουν και ο καθένας μπορεί να επιστρέψει σε αυτά και να κρίνει.

Στον αντίποδα όμως, νομίζω πως η κριτική στη τραπ σκηνή είναι σχετικά άδικη. Κυρίως γιατί δεν έφεραν αυτοί το πρόβλημα που εντοπίζει ο Tiny στην κουλτούρα αλλά έχτισαν πάνω σε αυτό. Δεν τους τοποθετεί αυτό σε καμία θέση που εξαιρείται της κριτικής αλλά αν θέλουμε να προβληματιστούμε πάνω στο χιπ χοπ καλό είναι να αποδίδουμε όσα πρέπει σε αυτούς που πρέπει.

Το flex, η καγκουριά, η ματσίλα, τα κιλά με τα ναρκωτικά πάνω στο τραπέζι και η χρήση των γυναικών ως αντικείμενα δεν είναι τίποτα νέο που το σκέφτηκαν οι Migos , ο Rick Ross, ή Gucci Mane, πόσο μάλλον η Capital, η Offbeat ή η Panik. Είναι κάτι που διαχρονικά εμφανίζεται στο χιπ χοπ. Από τον DMX και την διάχυτη ομοφοβία του ( Where the hood at) στον Eazy E (Nobody Move) και την προσομοίωση βιασμού, στους Goodie Mob ( Fly Away), στα flexing με τα chains και τα Gucci από τον Biggie, τον Tupac, τον Rakim, τον Snoop, τον 50 Cent και την μουσική για τα club, τους Das Efx και γενικώς αν θέλουμε να κάνουμε λίστα με «προβληματικά» στοιχεία μπορούμε να γράφουμε 10 χρόνια.

Αλλά ακόμα και για τα ελληνικά δεδομένα, οι «τράπερ» δεν κάνουν κάτι ιδιαίτερα διαφορετικό από αυτό που ήθελε να κάνει το Family, δεν είναι κατ’ανάγκη πιο χαζοί όταν δεν ραπάρουν για κοινωνικά ζητήματα, σε αντίθεση για παράδειγμα με τους δήθεν conscious TXC που υποστήριζαν ότι μας ψεκάζουν για να μας κάνουν δούλους οι παγκόσμιες μυστικές κοινότητες των Εβραίων και οι Ελλοχίμ, ή από τον Σκηνοθέτη των F.F.C. που υποστηρίζει ότι η ομοφυλοφιλία είναι μια παγκόσμια συνωμοσία (πάλι των Εβραίων) για να πεθάνει το ελληνικό γένος. Δεν είναι κατ’ανάγκην fake όταν ραπάρουν για «ψέματα» την ίδια στιγμή που παλαιοσειρές ράπερς ραπάρουν για το ακριβώς ίδιο πράγμα με τους “shooters” να μοστράρονται ως πρώτες μούρες στα κλιπ. Δεν εργαλοιοποιούν περισσότερο τις γυναίκες ή είναι περισσότερο σεξιστές από ράπερς που μας υπενθύμιζαν πως «οι γυναίκες είναι τριγύρω πολλές και ποτέ ποτέ δεν είναι αρκετές», ή πως πρέπει να «σκοτώσουν την Κατερίνα Στικούδη προτού να βγάλει άλλο τραγούδι», η «για γυναίκες που στο σεξ κάνουν το σκύλο» ή ακόμα και για τον περίφημο «κανόνα νούμερο 10»



Το χιπ χοπ και η ραπ έχουν γιγαντωθεί πράγματι και πλέον είναι τόσο αχανή και τεράστια τα μεγέθη όπου ο καθένας μπορεί να βρει τον εαυτό του εκεί μέσα, άσχετα από το τι περιεχόμενο θέλει.Θες conscious? Άκου Atmosphere, Vince Staples, Kendrick, J. Cole, Run the Jewels, Ab-Soul, Meek Mill και πάει λέγοντας Θες conscious στα ελληνικά? Άκου Λεξ, Στοίχημα, ΛΤ, Τζαμάλ, Βέβηλο, Σφάλμα, Φρανκ και πάει λέγοντας. Θες lyricists? ΜΚ, Μπελαφόν, Hatemost, Επίλεκτους, Sadoma και πάει λέγοντας. Θες bangers και party music? J2F, Complex, Pindos, Light, Saske, FY και πάει λέγοντας

Το καλύτερο και πιο δυνατό χαρτί του χιπ χοπ και της ραπ ήταν ότι δεν μπορούσε ποτέ να μπει σε κουτάκια. Ήταν πάντα κάτι που υπήρχε έξω από νόρμες, κάτι που έμπλεκε ένα σωρό διαφορετικές μουσικές και πολιτισμικές παραδόσεις και κυρίως κάτι που απευθύνονταν σε διαφορετικούς μεταξύ τους ανθρώπους. Το γεγονός πως έχει πλέον φτάσει να απευθύνεται σε εκατομμύρια κόσμο στην Ελλάδα και να δίνει την επιλογή στον κόσμο να το ακούσει, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, νομίζω είναι ένα καλό πράγμα και όχι έδαφος για διαφωνία και έχθρα.

Το βασικό πρόβλημα με την ελληνική χιπ χοπ σκηνή είναι πως υποφέρει από όλες τις παθογένειες που υποφέρει και η ελληνική κοινωνία. Πόσοι ράπερς πήραν δημόσια θέση ενάντια στην Χ.Α. πριν και μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα? Όχι πολλοί, όπως αντίστοιχα δεν πήρε και πολύς κόσμος θέση για τη Χ.Α. στο κοινωνικό πεδίο (πέραν των συνηθισμένων αριστερών και αναρχικών οργανώσεων και ομάδων). Πόσοι ράπερς πήραν δημόσια θέση για τα κέντρα κράτησης μεταναστών? Όχι πολλοί, όπως ακριβώς και στην κοινωνία. Πόσοι ράπερς πήραν θέση για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου? Όχι πολλοί όπως ακριβώς και στην υπόλοιπη κοινωνία

Η ραπ μουσική και η χιπ χοπ κουλτούρα, ξεκίνησε πρόσφατα να ξυπνάει από έναν βαθύ λήθαργο, που είναι και όσον αφορά το καθαρά αισθητικό κομμάτι αλλά και το λυρικό και το κοινωνικό. Μέχρι στιγμής ακούμε μόνο Migos, Lil Pump και τα συναφή. Δεν θα αργήσει η στιγμή όπου θα ξεκινήσουμε να ακούμε και Kendrick και J. Cole και Vince Staples. Αν δεν πάει προς αυτή την κατεύθυνση εδώ θα είμαστε να σπρώχνουμε με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας. Στη χειρότερη δεν θα έχουμε κερδίσει τίποτα και θα είμαστε στο ίδιο ακριβώς επίπεδο που είμαστε και τώρα.

Μουσική για πάρτυ, που έλεγε και το ΘΔ, μουσική για προβληματισμό, μουσική για εξεγέρσεις, μουσική για χαλάρωση και μουσική για live. Όλα αυτά και ίσως και παραπάνω πράγματα που δεν έχω εντοπίσει ακόμα, είναι η ραπ και το χιπ χοπ. Και έχει χώρο για όλους, γιατί με αυτό το σκεπτικό φτιάχτηκε, κάτι που να χωράει τον κόσμο που δεν μπορεί να εκφραστεί με τα υπόλοιπα μουσικά είδη που κυκλοφορούν εκεί έξω.