Για την επιτυχία της αποτυχίας - Γράφει ο Κώστας Σαββόπουλος για ΛΕΞ

 

Στην ελληνική ραπ σκηνή γενικώς δεν υπάρχουν συχνά  αυτό που λέμε «καλλιτέχνες»  φαινόμενα, πλην κάποιων ελάχιστων ιστορικών εξαιρέσεων. Ράπερ δηλαδή που να ξεχωρίζουν τελείως από τους υπόλοιπους/ες που κυκλοφορούν στην σκηνή, με τέτοιο τρόπο ώστε να μνημονεύονται ως «μοναδικοί»Ας πούμε καλύτερα και ίσως λίγο καταχρηστικά για χάρη της κουβέντας, πως η σκηνή γενικώς ορίζεται με βάση το hype και με βάση τις κοινωνικές συνθήκες. Την δεκαετία του ’90 ας πούμε η σκηνή ήταν hyped (όχι όσο τώρα) και είχες πολλά συγκροτήματα που μοιράζονταν αυτό το hype. Είχες τους Active Member και την freestyle με το κοινό τους, παράλληλα είχες ΖΝ, ΑΓ, TXC , Παρεμβολές και πάει λέγοντας, ο καθένας με το δικό του ύφος, το δικό του κοινό που όμως μοιραζόταν από κοινού το hype μιας  -σχετικά- underground κουλτούρας. Το μοτίβο αυτό συνεχίζεται και μετά τα 90’ς με τους Β.ΠΕΙΣ, τους BDC, τα Βορ.ας, τους Giants, τους Ψυχόδραμα, τους RNS και πολλούς ακόμα που ξεχνάω ή βαριέμαι να αναφέρω γιατί ξαναλέω είναι πολλοί. 

Μετά το 2010 κάποια πράγματα αλλάζουν σιγά σιγά. Η σκηνή σταματάει να «παράγει» ράπερ με τόσο μεγάλη ταχύτητα ή ενδεχομένως σταματάει και να παράγει hype. Αυτό μπορεί να συνέβη για διάφορους λόγους, Μπορεί να έφταιγε η κρίση, μπορεί το κοινό να μετατοπίστηκε ή να βαρέθηκε ή μπορεί και οι μπάντες των προηγούμενων χρόνων να βαρέθηκαν και να σταμάτησαν. Μπορεί και όλα τα παραπάνω μαζί. 

Untitled_1.33.1-680x420.jpg

Φτάνουμε στο 2014. Νομίζω το 2014 είναι χρονιά ορόσημο για το ελληνικό ραπ και για την ελληνική μουσική σκηνή γενικότερα. Ο Λεξ κυκλοφορεί το Τ.Κ.Π μετά από 2 χρόνια «σιωπής» (είχε προηγηθεί το Film Noir από Ανάποδα Καπέλα, που ίσως θα μπορούσε και να θεωρηθεί ως ένας πνευματικός προπομπός του Τ.Κ.Π)και πιάνει την ελληνική σκηνή κυριολεκτικά  εξ’ απήνης. Όπως γίνεται συνήθως αν φας ένα δυνατό χτύπημα από κει που δεν το περιμένεις, σου παίρνει λίγη ώρα για να καταλάβεις τι έγινε.Έτσι και το Τ.Κ.Π χρειάστηκε λίγο χρόνο για να “κάτσει”. Θυμάμαι ένα λάϊβ σε ένα μαγαζί στην Ξάνθη, νομίζω από τα πρώτα όταν είχε βγει ο δίσκος, πρέπει να ήταν τέλη 2014 ή αρχές 2015 όπου στο μαγαζί είχε στην καλύτερη 100 άτομα (δεν ήταν πολύ μεγάλο οκ αλλά και πάλι) σκέφτομαι πως αν το λαιβ επαναλαμβανόταν τώρα μπορεί να είχε άνετα 10πλάσιο κόσμο.Τα υπόλοιπα είναι σχετικά γνωστά. Μετά το Τ.Κ.Π. ο Λεξ έγινε ο πλέον αναγνωρίσιμος ράπερ στην Ελλάδα, με ακροατές από όλες τις κοινωνικές τάξεις, όλες τις αποχρώσεις, όλα τα φύλα. Κάθε επόμενη κυκλοφορία που έκανε μετά το Τ.Κ.Π είχε σχεδόν καθολική αποδοχή, όχι μόνο από την ραπ «φάση» αλλά από πολύ ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας συνολικά. Γιατί νομίζω, μπορεί να πέφτω και έξω, διορθώστε με αν λέω μαλακίες, πως ένας ράπερ δεν θα μπορούσε να αναμετρηθεί με «ιερά τέρατα» της ελληνικής μουσικής σκηνής όπως οι Τρύπες, ο Παπακωνσταντίνου, μέχρι και οι V.I.C.. Δεν θα μπορούσε, μέχρι που εμφανίστηκε ο Λεξ. 

Και τώρα αναρωτιέμαι, από το 2014 ακόμα, όπου ίσως ο βασικότερος λόγος που ξαναξεκίνησα να ακούω ραπ ήταν το Τ.Κ.Π, πως σκατά κατάφερε να το κάνει αυτό. Πως κατάφερε μέσα σε μια περίοδο όπου το προαναφερθέν hype είχε ομολογουμένως πεθάνει, να σηκώσει μια ολόκληρη σκηνή, χωρίς promo, χωρίς διαφημίσεις, χωρίς συνεντεύξεις. Και πάλι οι απαντήσεις μπορεί να είναι παραπάνω από μία. Μπορεί να ήταν με την «πλάτη στον τοίχο», μπορεί να ήταν η αγάπη του για τη μουσική, μπορεί να ήταν η συγκυρία, μπορεί να ήταν το ταλέντο και η κατάλληλη συνεργασία με τον Dof (έναν από τους πιο χαρισματικούς παραγωγούς της ελληνικής μουσικής σκηνής που συχνά δεν παίρνει το credit που του αξίζει). Μπορεί να ήταν και όλα τα παραπάνω. 

Όταν βγήκε το 2ΧΧΧ είχε ήδη γίνει πια σαφές ότι μιλάμε για κάτι πολύ μεγάλο, κάτι που ξεκινά με αφορμή την μουσική αλλά λαμβάνει την έκταση ενός «φαινομένου». Με αφορμή και τα τελευταία λάιβ που έγιναν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και σε άλλες μικρότερες πόλεις, νομίζω πως δεν έχουν ξαναγίνει ελληνικά ραπ λάϊβ αντίστοιχου μεγέθους. Και μιλάμε για λάϊβ που μέσα μπορούσες να συναντήσεις κόσμο πολύ ετερόκλητο μεταξύ του. Επίσης μιλάμε για λάϊβ που θέτουν πλέον ένα προηγούμενο για το τι σημαίνει να είσαι αγαπητός στο κοινό ράπερ. Σαν μονάδα μέτρησης ένα πράγμα. 

Για να φύγω και λίγο από τις υποθέσεις και τις εκτιμήσεις, έχω να πω 3 βασικά πράγματα πάνω στην πορεία του Λεξ και το hype που κατάφερε να δημιουργήσει μαζί με τον Dof, που ουσιαστικά ανάστησε μια σκηνή που ζοριζόταν.

Πρώτο και βασικό, νομίζω πως το Τ.Κ.Π σαν σημείο reboot,γιατί προφανώς υπήρχε και μια πολύχρονη πορεία πριν από αυτό, ήταν μια μεγάλη κραυγή απόγνωσης. Μια κραυγή απόγνωσης από τον Λεξ που ήρθε να συναντήσει τις κραυγές απόγνωσης των «από τα κάτω», του κοινού, των καταπιεσμένων, των ανθρώπων που βλέπουν ότι δεν έχουν μέλλον σε μια κοινωνία που βαδίζει ολοένα προς το χειρότερο. Γιατί χρειάζεται αρκετή δύναμη για να βγεις και να παραδεχθείς ότι φοβάσαι μην γλιστρήσεις από τον έβδομο σκόπιμα, ειδικά αν ο κόσμος περιμένει από σένα να πεις ότι δεν μασάς μπροστά σε τίποτα, γιατί έτσι είναι οι «σκληροί» ράπερ

 Δεύτερον ήταν κάτι τελείως αντιπροσωπευτικό και ρεαλιστικό για την ελληνική καθημερινότητα της κρίσης. Δεν θα μπω στο τριπάκι να εξηγήσω για ράπερ που λένε για όπλα, για κιλά κόκας κλπ γιατί είναι λιγάκι κουραστικό αλλά θα προσπαθήσω να το συνοψίσω στο εξής. Αν κάποιος από μια άλλη χώρα ερχόταν και μου έλεγε «Μπορείς να μου βάλεις να ακούσω κάτι μέσα από το οποίο θα μπορέσω να καταλάβω πως είναι να ζεις στην Ελλάδα» θα του έδινα να ακούσει το Τ.Κ.Π.

 Τρίτον και αυτό είναι καθαρά προσωπική μου εκτίμηση, άποψη ή ό,τι, νομίζω πως χάρη στον Λεξ υπάρχουν πολλοί ράπερ σε όλο το φάσμα της σκηνής (πειραματικό, newschool, oldschool) που γενικά τρώνε ψωμί, θεματολογικά δηλαδή εμπνέονται ή και κλέβουν και φυσικά κυριολεκτικά γιατί έδωσε απίστευτα μεγάλη ώθηση. Όσο καιρό ραπάρει σόλο ως Λεξ, δηλαδή από το 2014, δεν έχω ακούσει ούτε έχω διαβάσει για κάποιο diss, για κάποιο beef ή για κάποιον ανταγωνισμό. Νομίζω πως αυτό σε μεγάλο βαθμό γίνεται επειδή δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή κάποιος που να μην ακούει Λεξ (έστω και αν δεν το λέει)

Τα 2 μεγαλύτερα ραπ λάιβ που έγιναν λοιπόν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Οι καλύτερες μέρες ήρθαν, άντε να δούμε τι θα μας φέρει η νέα χρονιά.